Mama, I love you

Ik ben de laatste maanden niet erg actief geweest met The Flo-world, op geen enkel platform. Maar dat heeft een reden dat ik jullie wil vertellen. Op 10 september 2018 ben ik mijn mama verloren. Ze was 53. Het laatste jaar heeft ze zo moedig tegen leukemie gevochten, ze heeft geen seconde aan opgeven gedacht.

Click here for the English version of this post. // Klik hier voor de Engelse versie van deze post.

My mom, sister and I in Rome in front of the Colosseum

Op 13 november 2017 kregen wij (mijn mama, zus en ik) het meest irreële nieuws ooit te horen. Mama had acute leukemie. Excuseer? Mijn mama was een beetje ziek, een griepje hoogstens. Maar leukemie? Ik had zelfs nooit stilgestaan dat die ziekte een mogelijkheid zou zijn in onze familie, laat staan bij mijn eigenste mama.

Vanaf dat moment ging het als een sneltrein. Meteen naar het ziekenhuis voor verder onderzoek en hieruit bleek de diagnose te kloppen. Twee dagen later werd ze opgenomen op de quarantaine afdeling van het universitair ziekenhuis van Leuven, anderhalf uur rijden van ons thuis. We kregen zoveel termen, behandelingen en slecht nieuws in ons gezicht gegooid op zo’n korte tijd. Ik heb nog nooit zoveel geweend. Drie jaar geleden kreeg mama borstkanker. Maar we bleven positief en ze sloeg zich er met glans doorheen en herstelde volledig. Maar nu kon ik alleen maar doemdenken. Leukemie, daar hoor je niet veel goeds van.

Ziekenhuis ≠ thuis

De behandeling was niet niks. Ze zou drie lange periodes chemo moeten krijgen. Die periodes moest ze in de quarantaine afdeling doorbrengen en zouden minstens vier weken per periode duren, maar konden veel langer duren, dat lag volledig aan haar herstel en bloedwaarden. Tussen de periodes mocht ze even naar huis, twee of drie weken, om dan terug naar Leuven te moeten voor de volgende chemokuur. De vierde behandeling zou een stamceltransplantatie worden, en we waren blij, want drie van de vier broers en zussen van mama hadden een 100% match met haar. Wat wou zeggen dat de dokters de best mogelijke donor uit hun drie kon kiezen. Die vierde periode zou ze ook weer chemo krijgen en dan een konijnenserum dat haar immuunsysteem volledig plat zou leggen, zodat de nieuwe stamcellen alle kansen zouden krijgen om door haar lichaam geaccepteerd te worden.

De chemoperiodes duurden nooit ‘maar’ vier weken, maar wel vijf, zes of zeven weken. Het duurde dikwijls lang voor haar bloedwaarden goed genoeg waren om naar huis te mogen. Maar eens ze thuis was, deed ze het zo goed. We hebben thuis samen kerstavond kunnen vieren en op oudjaar heeft ze genoten van een lange avond bij vrienden. Maar na twee of drie weken moest ze weer terug naar Leuven, en dat stak meer en meer tegen. Steeds in zo’n kleine kamer tussen dezelfde vier muren zitten, niet buiten mogen, niets te doen hebben. Het was zo zwaar. En dan kwam de vierde behandelingsperiode eraan: de stamceltransplantatie. Die liep goed en na een paar weken mocht ze naar huis. Ze moest dikwijls op controle komen, twee keer per week. Dat was steeds een vermoeiende, lange rit.

My mom in the hospital getting her stem cell transplant

Immuunsysteem werkt niet

Maar mama kreeg meer en meer last van kwaaltjes die erop wezen dat de stamcellen afgestoten werden, en ze belandde opnieuw in het ziekenhuis. Dat afstoting voor kwam, was niet abnormaal, maar bij mama was het extremer dan bij andere mensen. Cortisone en afstotingsremmers werden opgedreven. Het werd niet beter. Maar na een heel lange periode in het ziekenhuis was er toch beterschap op komst. Ze mocht weer naar huis, maar de medicijnen bleven op hoge dosis staan om de afstoting tegen te gaan. Maar deze medicijnen zorgden er ook voor dat mama haar immuunsysteem volledig onder nul bleef en geen kans kreeg om aan te sterken. Mama was erg vatbaar voor alles, bacteriën, virussen en schimmels. Vanaf het begin mocht ze veel dingen niet eten, doen of mee in aanraking komen omdat het een te groot risico was om iets op te doen.

De periode dat ze thuis was, was niet goed. Ze was zwak, en het wou niet beter gaan. Misschien zelfs slechter. Ze werd terug opgenomen in het ziekenhuis. Weer een bacterie hier, een virus daar. Ze schaarde alles op. De dokters wilden de cortisone afbouwen om haar immuunsysteem terug een kans te geven. En dat leek in eerste instantie te lukken. Ondertussen kreeg ze nog een schimmel op de longen. Niets heel erg, maar een behandeling die heel lang duurde. Minstens drie maanden voor er echt resultaat was, maar die behandeling zou thuis voortgezet kunnen worden. Maar het werd niet beter, het werd alleen maar slechter. Ondertussen lag mama al twee maanden in het ziekenhuis. Ze zou er maximum een week moeten liggen… De medicijnen van de schimmel leken niet te werken. De schimmel had zich verspreid naar haar hersenen, een beetje later naar haar ogen en ook naar haar huid. Het ging plots zo snel. Vier behandelingen waren er voorhanden voor de schimmel. Maar geen een werkte bij mama. En toen kwam het verdict.

My mama, sister and I in her last days

“U bent zo’n mooie vrouw.”

De professor die mama zo goed begeleid had, kwam het nieuws in tranen zeggen: “We kunnen niets meer doen. Het spijt me zo. U bent zo’n mooie vrouw.” Iedereen had het voelen aankomen, maar niemand wilde de hoop opgeven en zeker mama niet. Ze wou zo vechten voor het leven dat ze zo hard verdiende, maar niet kreeg.

Het verdict was gevallen, en mama wou naar huis. Dat mocht. Ik vroeg de professor hoe lang we nog hadden met mama. “Misschien nog drie goede dagen…” Drie f*cking dagen. Drie. Drie.

Dezelfde avond, maandag 3 september 2018, zijn we naar huis gekomen. Mama werd met de ambulance gebracht. We hadden alles al voorbereid, het ziekenhuisbed stond klaar, huisdokter, verpleging en palliatieve zorg verwittigd. En familie en vrienden.

Afscheid nemen van mama

Ik wou geen afscheid nemen van mijn mama. Ik, een meisje van 26 jaar, wou geen afscheid nemen van haar allerliefste mama, 53 jaar. Het waren geen drie dagen, het waren er twee. We hebben geprobeerd haar nog alles te geven waar ze van kon genieten en vrienden en familie kwamen afscheid nemen op momenten dat zij het wou. Maar mama wou geen afscheid nemen, en wij ook niet. Mama wou leven. Vanaf woensdagmiddag ging het fel bergaf. Mama werd verwarder en gefrustreerd en ze kreeg meer pijn. Dit was het moeilijkste van allemaal. De dag erna is ze in een diepe slaap gevallen. Tot maandag 10 september. Om kwart na vier in de namiddag stopte ze met ademen. Nog twee laatste zuchten en ze was er niet meer. Mijn mama was er niet meer.

My mom in her last days saying goodbye to friends

Mijn mama was zo geliefd bij iedereen. Familie, vrienden en collega’s. Vijf dagen later, op 15 september 2018, hebben we afscheid van haar genomen in het crematorium met een dienst die we zelf in elkaar hebben gestoken met teksten van familie en vrienden, foto’s en muziek. De zaal zat overvol.

Dit voelt zo oneerlijk. Mama heeft zo hard gevochten, ze wou zo hard leven, voor haar, maar ook voor ons, mijn zus en ik. Haar hele leven heeft ze alles gedaan zodat mijn zus en ik niets tekort kwamen en we ons geliefd voelden. We konden met alles bij haar terecht. Het was echt niet altijd gemakkelijk met ons drie, maar we waren wel de drie musketiers samen. Samen thuis, samen op reis, samen toneel spelen en samen feesten.

Vandaag, 25 oktober 2018, zou mama 54 jaar worden.

Mama, I love you.

My mom and I and two friends of theater in Paris

Share this post
  • 28
    Shares

2 Comments on “Mama, I love you”

  1. Onze weekends vroeger in de ardennen zullen we nooit vergeten, alles op film gezet zo dat deze herinneringen nooit verloren gaan, een mooie vrouw innerlijk en uiterlijk, koester de mooi momenten die je in je hart hebt, zelden zo’n zachtaardige vrouw gekent als jullie Ma,

    Gilberte & Roger

  2. Lieve Floor en Mies,
    De jaren dat jullie ook een beetje ‘mijn’ kindjes waren, zijn al lang geleden.
    Maar die jaren waren mooi en vrolijk en onvergetelijk! Het contact met Lut, jullie mama, was altijd warm en open. Het voelde goed. We hadden de juiste klik! Dat werkte natuurlijk. En zo mocht ik in vertrouwen voor jullie zorgen tot jullie naar de kleuterschool gingen.
    En ook al ging het leven verder, nooit ben ik jullie uit het oog verloren❣
    Dit verhaal over jullie mama’s ziekte is pakkend! Ontroerend, hard en mooi tegelijkertijd.
    Het doet me zo’n verdriet dat jullie haar veel te vroeg verloren. Maar ik weet zeker dat ze altijd bij jullie is, in jullie hoofd en hart, in duizend mooie herinneringen. Ze had jullie zo lief en die liefde is voor eeuwig! 💞
    Nelly 💋💋

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *